Ik probeer deze periode af te sluiten, déze periode af te sluiten. Helaas, het lijkt tevergeefs, hoe harder ik probeer af te sluiten hoe meer ik mee gezogen word.

 

Ik heb het al zo vaak gezegd, ik wil verder met mijn leven. Ik wil het lijnen, het afvallen kunnen afsluiten. Ik probeer gewoon te eten, probeer een gewoon eetpatroon aan te nemen maar hoe meer ik het probeer hoe harder ik erin faal. Ik weeg nu 71,3 kg en vind het genoeg, niet verder dan dit zeg ik tegen mezelf maar tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat ik dat ook zei toen ik 60, 63, 66, 68 kg woog... en toch gaat het weer verder, toch kom ik weer aan en ik raak de controle steeds meer kwijt.

 

Ik wil stoppen met dit hele eetgestoorde gedoe, wil een leven gaan leiden, ik wil míjn leven gaan leiden. Het hoeft van mij niet meer in de vorm van alles controleren wat ik eet, niet te veel eten zodat ik kan afvallen maar gewoon zodat ik een gezond leven kan gaan leiden, zodat mijn gewicht stabiel word en me niet meer zo in de weg zit als nu.

 

Ik kan het eten gewoon niet onder controle houden, ik heb zulke erge eetbuien terwijl ik verder nog gewoon eet, ik krijg zo'n 3000 kcal per dag binnen en tsjah, daarvan stabiliseer ik niet dus laat staan dat ik wat zou afvallen.

 

Ik weet niet hoe ik het allemaal weer een beetje op een rijtje kan krijgen, het kost me allemaal veel energie momenteel en ik merk dat ik die energie niet in school kan stoppen waardoor ik me echt niet kan concentreren.

 

Hopen dat het snel wat beter gaat want ik wil zo graag gewoon door kunnen met mijn leven.

 

-XxX- Hope

Mijn hoofd is vol met gedachten, overvol met gedachten, mijn hoofd stroomt over van de gedachten die erin ronddwalen en een plek proberen te vinden.

 

Momenteel ljikt mijn leven te draaien om het wel of niet accepteren van hulp, het houdt me dag en nacht bezig. Ik moet hulp accepteren op school maar het werkt niet omdat het me niet lukt hulp te accepteren, ik wil het zelf doen zoals ik het altijd al zelf gedaan heb. Ik weet ook wel dat het vorig jaar helemaal mis is gelopen, dat ik onder andere ben blijven zitten doordat ik geen hulp wilde accepteren, maar ik wil het gewoon weer zelf doen, niemand die zich verder met me bemoeit.

 

Soms zou ik de hulp met beide handen aan willen pakken, het dicht naar me toe willen trekken, eventjes niet alles alleen hoeven doen. In mijn hoofd kan ik echter geen hulp acceperen, ik ben het niet waard om hulp te krijgen, ik ben het niet waard om verder te kunnen met mijn leven en om het niet mer zelf te hoeven doen. Ik moet het zelf doen, zelf mijn "Last" dragen want ik heb die last zelf veroorzaakt. 's Nachts verklaar ik mezelf voor gek, accepteer het toch gewoon, al hoef je het niet alleen te doen kan dat zo veel rust geven. Overdag echter ben ik bang, durf ik het niet, ben ik bang voor de gevolgen die het kan hebben.

 

Ik weet dat die gevolgen alleen in mijn hoofd bestaan, het zal me alleen helpen, me een beetje rust geven en daardoor zal ik me beter kunnen concentreren op de dingen waar ik moeite mee heb, waar ik extra tijd en aandacht aan moet besteden. Maar ik denk dat ik in mijn eigen wereldje zal blijven zitten, het gevoel overdag is sterker dan dat wat ik 's nachts heb en bovendien kan ik 's nachts geen actie ondernemen.

 

Wie weet vind ik ooit ergens genoeg moed om hulp te vragen, te accepteren en er werkelijk wat mee te kunnen doen.

 

XxX

Dit boek is een boek wat ik heb gelezen, keer, op keer, op keer. Telkens opnieuw las ik het weer. Het raakte me, gaf me moed om weer door te gaan en door te vechten. Het gaf me een doel voor ogen, beter worden.

 

Mij lichaam blijft mijn vijand, lijkt met de dag meer mijn vijand te worden. Ik haat het, het werkt me constant tegen en ik lijk er alleen maar last van te hebben. Ik voel me ziek, dag in dag uit, heb geen energie om iets te doen en al heb ik energie heb ik waarschijnlijk te veel pijn om iets te kunnen doen.

 

Alles lijkt momenteel mijn vijand, de wereld lijkt tegen me gekeerd te zijn. Op school gaat het niet goed, ik moet hulp accepteren... Ik kan geen hulp accepteren, ik kan en mag het niet, het kan niet in mijn hoofd. Ik verdien het niet en kan daar niks anders van maken. Ik verdien het niet, ik ben het niet waard, ik ben niks waard, ben het leven niet waard

 

Ben dag en nacht met mezelf in gevecht. Elke gebeurtenis valt me zo zwaar en er ge beuert momenteel zo veel, te veel. Ik moet vechten om mijn hoofd boven te houden, om het nog een klein beetje leeg te houden in mijn hoofd en wat plaats over te houden voor eventuele positieve gedachten. Ik wil graag alleen zijn, alleen zijn en kunnen nadenken maar voor nadenken lijk mijn hoofd te vol. Mijn hoofd is vol, vol met negativiteit. Het lijkt alsof er niks anders meer bestaat in het leven, ik lijk negativiteit uit te stralen maar heb geen energie om dit te veranderen tot iets wat enigszins positef is.

 

Ik hoop zo dat het snel beter gaat, dat het beter gaat op school en dat ik mezel weer een heel klein beetje kan accpeteren maar het lijkt iets wat onmogelijk is.

 

XxX Maria

Ik voel langzaam alle energie uit me wegstromen,

ik kan niet meer,

wil niet meer,

weet het niet meer.

 

De gedachtes razen door mijn hoofd,

razen door,

er is geen ophouden aan,

Ik wil weg.

 

Er is chaos,

chaos in mijn hoofd.

De wereld raast door,

het draait voor mijn ogen.

 

Gebeurtenissen stapelen zich op,

mijn hoofd loopt over,

te veel verplichtingen,

gewoon te veel.

 

Alles lijkt te veel, elke zucht, elke keer dat ik adem lijkt er een te veel te zijn. Steeds weer komt de gedachte bij me op, je mag er niet zijn, je bent het niet waard. Steeds meer word ik ervan overtuigd, ik ben het niet waard, ik ben het niet waard om hulp te krijgen, ik ben het niet waard om verder te komen dan waar ik nu ben.

 

Ik ben moe, heb geen energie om verder te gaan, heb geen energie om nog door te gaan. Ik ben mezelf verloren in een gevecht wat eindeloos lijkt. Ik weet niet meer wie of wat ik ben, ik ben te veel veranderd voor anderen en er word van me verwacht dat ik weer verander, dat ik me blijf veranderen, keer op keer. Ik verlies mezelf steeds meer en met dat ik mezelf verlies, verlies ik de kracht om te vechten.

 

Alles is te veel voor me, school is zo veel. Ik moet zo veel stof inhalen, moet zo veel toetsen maken en daarbij ook nog tentamens inhalen, ik zie niet mer waar het begin en waar het einde is, er lijkt geen einde aan te komen. Ik ben bang, bang voor de toetsen, bang voor de stress die het met zich mee brengt en bang dat ik mezelf dan niet in de hand kan houden.

 

Ik wil vluchten, rennen, weg van hier, weg van het leven. Ik wil weg rennen van de realiteit maar weet dat het niet kan. Af en toe lukt het om mijn gedachten te verzetten, starend over het water zittend tegen een boom kan ik tot rust komen, voor eventjes. Het liefste bleef ik zitten, nooit meer opstaan, gewoon versmelten met de aarde, een worden.

Stay strong

Love, Hope

Ik ben thuis, en alles gaat gelijk verkeerd. Stress, angst en gevoelens die met elkaar in strijd zijn. Ik ben bang, bang voor iets wat er niet is, wat hooguit bestaat in mijn hoofd.

 

Morgen theorie examen voor de auto... ik ben bang. Ik durf niet, weet het niet, zal hem wel weer gaan verknallen, *Snik*, Help me!

 

The Notebook gezien, ik wil terug naar vroeger, terug naar Noorwegen, voor eeuwig die vakantie daar vieren. Niet meer verder gaan.

 

Maar ik ben zo bang voor vroeger, ben zo blij dat het achter de rug is, wil niet meer terug naar toen, ik wil verder, wil in de toekomst leven, dit moet achter de rug zijn.

 

Ik wil weg van het hier en nu, ik wil naar het heden. Ik wil naar het onbekende, wie weet brengt dat nog wel iets goeds. Ik ben bang, ik haat het onbekende.

 

Brief gehad van de psychiater, ben niet verschenen op het laatste gesprek en heb daarna niks meer van me laten horen, wil ik nog door gaan met de behandelingen.

 

Wat voor behandelingen heb ik gehad, geen toch? Ik ben er niks mee op geschoten maar wil wel verder met mijn leven. Durf alleen niet te bellen en heb geen mail.

 

Ik loop vast, mijn sociale problemen houden me gevangen, al zou het bij de psychiater blijven was het okee geweest maar ook op school nekt het me.

 

Ik ben bang, dinsdag weer gesprek op school, heb ruzie gehad met een leraar, wil niet praten, wil verdwijnen. Weg van hier!

 

Ik haat mezelf, haat mezelf, haat mijn lichaam. Weeg nu 69,3 kg... Zo zwaar, te zwaar, spat straks uit mijn lichaam. Ik wil niet met zo'n lichaam leven.

 

Alles komt tegelijk, mijn hoofd spat uiteen. Wat nu? Hoe nu verder? Ik weet het niet, ik wil het weten. Ben bang, wil weg, kan niet weg, word hier gehouden.

 

Nu slapen, hopen niet te dromen, hopen alles te vergeten. Al is het maar voor 1 uurtje.

when will I see you again?
you left with no goodbye,
not a single word was said
no final kiss to seal anything
I had no idea of the state we were in

when was the last time you thought of me?
or have you completely erased me from your memories?
cause I often think about where I happen to roam
the more I do, the less I know